Seizoen 2015-2016

De eerste editie van de
International Scandinavian Stage Race (ISSR 2016)
en de weg ernaartoe.
Nu het sledehonden seizoen achter de rug is en de rust in de roedel is weergekeerd maken we even wat tijd vrij om verslag uit te brengen van de eerste editie van de ISSR ( International Scandinavian Stage Race)

image1
De ISSR is een etappe race over vier dagen in de bergen van Zweeds Lapland en bestond dit jaar uit vier etappes van 38km / 46km / 24km / 32km en waarvan de trails varieerden tussen snelle geprepareerde “sprint” trails tot ruwe, minder geprepareerde bergetappes.
De ISSR heeft twee basisdoelstellingen, te weten: een veilig, eerlijk en ethisch evenement voor de honden te hebben èn een spannend, veilig en concurrerend evenement voor de mushers.

Hoe het voor ons begon…
Op een dag spraken we met Henk Rozema over onze passie voor Zweeds Lapland en het gesprek ging daarbij al snel over naar de ISSR wedstrijd, die gehouden zou worden van 24 t/m 28 februari. De locatie bleek relatief dichtbij te liggen waar zowel wij als Henk ons huis hebben voor de vakanties, namelijk slechts driehonderd kilometer noordelijker. Voor Zweedse begrippen is dit een soort van om de hoek.
Henk wist te vertellen dat de organisatie naarstig op zoek was naar hulp in alle vormen, iets wat wij zeker herkennen.
Wij hebben dit toen samen besproken en vervolgens heeft Erica een mail geschreven aan de organisator Dave King waarin ze uitgelegd heeft dat ze fysiotherapeut is en op dit moment met de opleiding dierfysiotherapie bezig is en deze op korte termijn hoopt af te ronden. Aan Dave heeft ze voorgelegd dat het weliswaar niet op zijn verlanglijstje van vrijwilligers stond, maar dat het wellicht mogelijk was om tijdens de ISSR over de schouders van de dierenartsen mee te kijken om zodoende extra ervaring op te doen.
Dat bleek een schot in de roos, want Dave had daar zeker oren naar. Hij zag dit als een zeer welkome aanvulling van het veterinaire team. De contacten waren gelegd.
De reis…
Zaterdag 20 februari zijn we met onze roedel van 6 Siberische husky’s op weg gegaan naar het hoge noorden met als bestemming Östra Ormsjö in het mooie Zweedse Lapland.
Daar is ons tweede huis waar wij proberen zoveel mogelijk van te genieten met onze honden, zowel in de zomer als de winter.
Dit keer was het de bedoeling om vijf weken van de sneeuw te gaan genieten. Uitzondering op andere keren was dus wel dat we dit maal de eerste paar dagen in ons huis zouden zijn en daar trainen om vervolgens vanaf woensdag tot en met maandag te gaan assisteren bij deze editie van de ISSR. We hadden inmiddels een huisje (Stuga) gehuurd op het nabij gelegen terrein alwaar we konden verblijven tijdens het evenement. De bus kon er mooi voor de deur staan, dus de honden lekker dichtbij. Wel een apart idee om in het land waar je zelf een onderkomen hebt een vakantie huisje te gaan huren op slechts 300 kilometer. Een soort vakantie binnen de vakantie!

De honden vinden het altijd fijn om in de bus te gaan, aangezien ze weten dat er dan iets leuks te doen staat. Ook nu hebben ze zich voorbeeldig gedragen en zijn de hele reis rustig geweest. Onderweg zijn we uiteraard een aantal keer gestopt om te tanken en om de honden even de benen te laten strekken. En om ook zelf even wat rust te nemen en een bakkie koffie te zetten. Het is per slot van rekening toch al met al een ruime 2100 kilometer van huis tot huis.
We delen het in gedachten altijd op in drie stukjes van 700 kilometer, dan is het allemaal goed te overzien.

image2Zo zijn we na de eerste 700 kilometer de veerboot tussen Puttgarden (Duitsland) en Rodby (Denemarken) afgereden. Daar werden we opgewacht door de politie die graag wilde zien wat we bij ons hadden. Uiteraard hadden we niets te verbergen en konden we na een ‘kleine’ inspectie onze weg vervolgen. De agenten waren nogal onder de indruk van onze roedel.

De volgende 700 kilometer zouden ons door Denemarken via de altijd weer indrukwekkende 16 kilometer lange Oresundbrug naar uiteindelijk Stockholm brengen. Net over de Oresundbrug reden we Zweden binnen en was het tijd om bij de douane de honden aan te melden met paspoortcontrole op rabiës. Ook hier waren geen problemen, dus meteen de honden even laten plassen en daarna verder gereden.

image3Net voor Stockholm vonden we het wel mooi geweest voor die dag en hebben we de bus bij een truckstop aan de kant gezet om een hapje te eten en wat uurtjes te gaan slapen.

Na een nachtrust van ongeveer zes uur zijn we opgestaan, hebben de honden aan de stake-out gezet en een thermoskan koffie gemaakt voor onderweg. Na het ontbijt gingen we verder voor het laatste ‘stukje’. Onze volgende tussenstop was de Birsta City bij Sundsvall. Dit is een groot winkelcentrum waar we altijd de databundel voor het Zweedse mobiele netwerk opladen en eventueel nog wat boodschappen kunnen doen. Aangezien de bus volledig afgeladen was en er zelfs geen rijstkorrel meer bij kon, hebben we het gelaten bij het opladen van de data, zodat we ook in Lapland nog enigszins gebruik kunnen maken van het internet. In het dorp waar ons huis staat zijn momenteel nog geen vaste internetaansluitingen.

image4Na nog een lekker bakkie koffie gingen we weer verder. Even voorbij Sundsvall verlieten we de snelweg en reden we het binnenland in voor de laatste driehonderd kilometer. Bijna op de route wonen vrienden van ons met hun gezin. Zij zijn eigenaar van de Åsele Camping, waar we een korte tussenstop zouden maken om de wielen te wisselen. De winterbanden er af en de spijkerbanden er op. Ton had de spijkerbanden al klaar laten maken zodat het slechts een pitstop van wielenwissel zou worden. Zo gezegd zo gedaan. Na de wissel hebben we bij hen gegeten en lekker bijgekletst.
Nog slechts 80 kilometer te gaan.
Helaas, dit was niet zo eenvoudig… De startmotor deed het niet meer. Na wat overleg hebben we besloten om de auto aan te slepen hetgeen gelukkig zeer eenvoudig ging. Aangezien het zondag was konden we die dag ook verder niets doen. We hadden toch al een afspraak bij de garage daar voor de volgende dag om de motorverwarming in te laten bouwen, dus daar konden ze meteen de startmotor wel even repareren dachten we.

Ton ging de volgende dag terug naar Åsele voor de afspraak met de garage.
De verwarming werd ingebouwd en de startmotor zouden ze wel even laten nakijken. Hij kreeg een leenauto mee en zou na de middag weer langs moeten komen. Om de tijd te overbruggen is hij een bakkie troost gaan doen bij Henri Coronica van Axaeco en heeft ook daar even bijgekletst.

image5Het was inmiddels maandag: Ton stond in Åsele op ongeveer 80 kilometer van “huis”, met een leenauto waar geen 6 honden in kunnen en woensdag ochtend om 10 uur zou de honden keuring voor de ISSR beginnen, op driehonderd kilometer van “huis”. Hoe nu verder…
De garage eigenaar was op de hoogte van ons probleem en ging zijn uiterste best doen.

Erica was op dat moment een pad sneeuwvrij aan het maken tussen ons huis en de kennel. Het grove werk had de buurman al gedaan, alleen dit fijne werk is handwerk.

Na de middag is Ton bij de garage langs gegaan en kreeg te horen:
Vi har goda nyheter och vi har dåliga nyheter, wat niets anders betekent dan: we heb goed nieuws en we hebben minder goed nieuws…
Oftewel de motorverwarming was ingebouwd, maar de startmotor was niet te repareren en moest vervangen worden. De nieuwe startmotor moest vanuit Lycksele ( 140 kilometer verder op) komen. Deze zou de volgende dag aanwezig zijn.

De volgende hebben we eerst met de honden getraind en toen is Ton de bus gaan halen. Ja ja, dat hadden we gedacht. De eigenaar van het garagebedrijf keek hem aan en zei: Vi har goda nyheter och vi har dåliga nyheter. Alles was goed gegaan, alleen was de chauffeur vergeten het pakje af te geven. ”Dat zal nu wel ergens in zuid Zweden zijn” lachte hij. ”Maar we hebben de oude startmotor grondig gereinigd en zo goed als mogelijk weer provisorisch kunnen repareren. Hij kan een dag, een week, maar ook een jaar meegaan, we weten het niet. In ieder geval kunt u nu wel naar de wedstrijd toe. Na afloop wisselen we hem wel om voor de nieuwe, die is dan wel hier. Kom maar langs wanneer het u schikt.”

Enfin dinsdagmiddag om 16.00 uur kon Ton weer naar ”huis” met een bus die wel of niet kon starten. Tja dat hoort nou eenmaal bij het Zweedse avontuur dachten we dan maar.
Al met al kwam het er nu wel op neer dat we de volgende dag rond een uur of zes in de ochtend op weg moesten om op tijd bij de ISSR te zijn.
24 februari…
image6Om vijf uur loopt de wekker af. Na de gebruikelijke ochtendrituelen waaronder verse broodjes uit de oven en een heerlijk bakkie koffie waren we klaar voor vertrek.
Nadat we als laatste de honden in hun hokken in de inmiddels voorverwarmde auto hadden gebracht konden we op pad. De auto startte goed, dus voorlopig geen zorgen meer.
Langs de route van driehonderd kilometer verder richting de Poolcirkel, waar we dan nog maar zo’n honderd kilometer onder zitten, kwamen we de mooiste landschappen tegen. Erica heeft er aardig op los gefotografeerd gedurende de rit.

Rond 10.00 uur kwamen we aan op het ISSR wedstrijdterrein in Umnas.

image7Na het inchecken zijn we onze stuga op gaan zoeken. Deze bleek te grenzen aan de stuga van de dierenartsen, dit was goed gepland van de organisatie.
De accommodatie varieert van een aantal stuga’s, particuliere hotelkamers tot een aantal onlangs gerenoveerde appartementen. Ook het hostel behoort tot de mogelijkheden.

image8Nadat we een stake-out hadden geslagen zijn we gaan kennismaken met de dierenartsen.
Het waren er in totaal vier met zeer veel ervaring in de sledehondensport, te weten:
Hoofd Dierenarts:
Dr Kathleen McGill, USA
Kathleen is onder andere trail dierenarts geweest tijdens de Yukon Quest , Finnmarkslopet , John Beargrease , UP 200 , Eagle Cap en de Iditarod en ze heeft zes keer meegeholpen bij de Yukon Quest als hoofd dierenarts.

Trail Dierenartsen:
Laura Ravaschio, Italy
Laura is lid van de ISDVMA sinds 2007
Zij heeft geholpen bij de Transitalia, Pirena, Race to the Sky, Yukon Quest, Finmarkslopet, Femundlopet en diverse dryland wedstrijden zowel als trail- of als hoofd dierenarts.
Alan Hallman, USA
Hij is lid van de ISDVMA sinds 1996 en bestuurslid, praktijk eigenaar en heeft meegeholpen bij de Yukon Quest, Iditarod en Copper Basin zowel als trail- of als hoofd dierenarts.
Ina Langbehn, Germany
Ina is dierenarts voor kleine dieren sinds 2011, en heeft gewerkt met sledehonden in Duitsland en tijdens de Femundlopet 2015 in Finland.

image9Na een kort gesprek met de diverse organisatoren gehad te hebben is Erica met de dierenartsen op pad gegaan om alle honden voor de wedstrijd te keuren.
In de basis is dit natuurlijk een taak van de dierenartsen en Erica heeft daarbij over de schouders meegekeken. Al spoedig werd toch om haar expertise gevraagd om bij een paar honden iets verder te kijken.
In de tussentijd is Ton gaan kijken waar de Nederlandse Mushers waren. Henk Rozema en Frank Daams hadden zich ingeschreven en moesten dus ergens op het terrein te vinden zijn.
Helaas bleek dat alleen Frank er was met zijn altijd trouwe handler Tineke van Toor. Zij hadden als extra hulp Martijn van Beelen en Marjon Prinsen uitgenodigd. We hoorden van Bella Masseling, die als handler van Henk mee was, dat Henk en zijn vrouw Heidi zich wegens omstandigheden vroegtijdig hadden teruggetrokken en weer naar “huis“ waren. Ook waren er nog wat andere afzeggingen geweest, zodat er nu een startlijst overbleef met de volgende 11 starters:
• Manfred Witschel
• Iker Ozkoidi
• Rudi Ropertz
• Antoni Azpillasa
• Claus Persson
• Tamara Schlemmer
• Frank Daams
• Annette Kriller
• Horst Maas
• Ulrich Kuhn
• Jimmy Petterson

Rond vier uur waren alle honden gecheckt. De musher-meeting stond gepland om 18.00 uur, dus was het tijd voor een kop koffie of thee en even gezellig bijkletsen met elkaar. Ook werd van de gelegenheid gebruik gemaakt om met de overige mushers een gesprekje te voeren en al gauw bleek dat het zeker geen Rookies waren. Grote namen uit de mid- en long distance bleken deel te nemen aan deze eerste editie van de ISSR.

Woensdag 18.00 uur…
image10Henri Coronica opende als Race Marshall de musher-meeting. (Henry komt oorspronkelijk uit Italië en is nu woonachtig in Asele, Zweden. Hij is een musher die heeft deelgenomen aan vele sprint, mid distance en long distance wedstrijden in Europa. Henry is op een tweede plaats geëindigd bij de Femundlopet in Noorwegen. Ook is hij eigenaar van Axaeco, een winkel en webshop voor mushers in Asele, Zweden.)

Dit deed Henry samen met Johan Hendriks, die als Chief Race Judge aanwezig was. (Voor hen die Johan niet kennen: Johan komt oorspronkelijk uit Nederland, maar woont en werkt al geruime tijd in Noorwegen. Johan heeft deelgenomen aan zeer veel sledehondenwedstrijden, zowel als deelnemer als official. In Nederland is hij ook nog steeds als sportcoördinator actief voor de vereniging SSC-NL en helpt mee met de organisatie van de Kivo Kempentrail.)

De organisatie van de ISSR heeft geprobeerd om de routes zo te kiezen dat er een globaal evenwicht zou zijn voor alle soorten teams, zowel voor de sprint als mid- en long distance.

Voor de innerlijke mens was de hulp van de bekende chef-kok Lars Nyqvist gevraagd. Hij ging zich ontfermen over de keuken van het Hotel gedurende ISSR. Zij die Lars langer kennen, weten dat wat uit zijn keuken komt altijd goed is!
Er werd een ontbijtmenu aangeboden tegen een redelijke prijs voor iedereen.
Voor de deelnemers van de ISSR was er iedere avond een maaltijd en het streven was om ook maaltijden beschikbaar te kunnen stellen voor alle anderen tegen een schappelijke prijs.

De organisatie had geregeld dat er een live blues band zou optreden tijdens een van de avonden en ook zou de “pub” bar ’s avonds open zijn tijdens het evenement.
Het terrein is voorzien van een sauna en bubbelbad in de buitenlucht, een voorziening voor verwarmd water (voor de voeding en het drinken van de honden).
Een van de avonden zullen de dierenartsen beschikbaar zijn voor een vragenuurtje.

Al met al heeft de organisatie van de ISSR 2016 getracht vorm te geven aan een leuk evenement met een internationaal tintje.
De race…
Dag 1: 25 februari
image11Een prachtige ochtendzon aan een helder blauwe hemel deed de ijskristallen glinsteren. De temperatuur was -21 en de honden hadden het zo te horen naar hun zin. Deze eerste etappe was een etappe van ongeveer 38 kilometer. Een mix van bos, meer en alpine terrein met voornamelijk lichte klimmetjes en afdalingen. De startvolgorde was door loting bepaald en ‘onze’ Frank had startnummer 7 .
Het eerste team ging om 10.00 uur van start en vervolgens werden de mushers iedere drie minuten gestart, zodat Frank aan de beurt was om 10:18 uur.
image12Alles liep zoals gepland, zodat het na 10:30 rustig was bij de start. Er werd druk gespeculeerd hoelang het snelste team er over zou doen, wie dat zou zijn en hoe laat het team dan weer binnen zou komen. De meesten gokten op Jimmy Petterson, echter bleek dat na 1:36:12.78 Antoni Azpillasa met zijn team als eerste over de streep ging. Jimmy Petterson kwam met een tijd van 1:43:30.45 als vijfde binnen. Frank heeft het langste van de trail genoten en kwam met een grijns van oor tot oor als laatste binnen.

Nadat het laatste team binnen was gekomen hebben Erica en Marjon hun teams ingespannen voor een training over de sprint trail van 11 kilometer. Onze honden waren ook weer blij en voldaan.

’s Avonds was de prijsuitreiking voor de dagwinnaars met aansluitend een musher meeting. Nu werd duidelijk waarom Jimmy Petterson niet gewonnen had die dag. Hij had namelijk veel tijd verloren bij het helpen van Horst Maas, die met zijn team van de trail was geraakt en in de diepe sneeuw was beland. Jimmy kreeg hiervoor de sportiviteitprijs.
Tijdens deze musher meeting werd medegedeeld dat de etappe voor de volgende dag eigenlijk over 32 kilometer gemengd terrein zou gaan met een behoorlijke klim en afdaling. Echter werd besloten om de bergetappe welke voor dag 3 gepland stond naar dag 2 te verplaatsen. Dit omdat de weersverwachting voor dag 3 erg slecht was; er zou bewolking komen en met name veel wind wat de route door de bergen en over de kale onbeschutte bergtoppen lastig en gevaarlijk zou kunnen maken.
Er waren veel protesten over deze keuze, maar de organisatie heeft voet bij stuk gehouden in verband met de veiligheid voor mens en dier.
Hierdoor besloten een paar mushers om de volgende dag niet aan de start te verschijnen. Deze keus had wel tot gevolg dat zij verder buiten mededinging meededen.

Dag 2: 26 februari

image14Het was rustig aan de stake-out, erg rustig. Het aantal startende teams voor die dag was gereduceerd tot 7. Het zou een lange bergetappe worden van 46 kilometer.
Een behoorlijke uitdaging, waarbij de trail grotendeels boven de boomgrens lag met een spectaculair uitzicht als het helder weer is.
image13De sledes waren volledig beladen met de door de organisatie verplicht gestelde attributen, zoals een tentje, een slaapzak, een zaklamp en extra voer voor de honden en de musher. Ook waren twee sets booties en een jacket per hond verplichte zaken om bij je te hebben.
De honden waren enthousiast en de mushers gespannen. De startvolgorde voor deze dag was bepaald door volgorde van binnenkomst van de dag ervoor.
Terwijl de teams aan het genieten waren van de bergetappe is Erica gevraagd door Rudi Ropertz (die deze etappe niet meeliep) om naar twee van zijn honden te kijken als dierfysio. Het bleek dat zijn honden lichte rug- en nekklachten hadden. Erica is hiermee aan de slag gegaan en heeft er met massage en oefeningen verbetering in kunnen brengen.

Rond half een waren de teams weer binnen. De dierenartsen hebben alle honden goed nagekeken en geen problemen gevonden. Wel had een hond van Tamara Schlemmer verkramping in de achterhand. Ook daar heeft Erica haar kennis en vaardigheden kunnen gebruiken en Tamara uitgelegd hoe ze haar hond zelf verder kon masseren.

Net als de dag ervoor hebben Erica en Marion weer een rondje getraind met hun teams. Deze keer de trail de andere kant op voor de afwisseling. Om 18.00 uur was er weer de prijsuitreiking, musher meeting en de voorbespreking voor de volgende etappe.

Dag 3: 27 februari
Nu het etappe-schema toch al omgegooid was, werd er besloten om deze dag de sprint etappe te doen over een brede, goed geprepareerde en redelijk vlakke trail van 24 kilometer, door bossen en over meren.
Ook vandaag werd er gestart in de volgorde van binnenkomst van de vorige dag. Waarbij voorafgaande aan de officiële start, de twee teams die dag twee niet hadden gelopen vooruit startten en verder buiten mededinging deelnamen.
Het zonnetje scheen lekker bij -15 en zodoende was het een geweldige dag.
Mede door het perfecte weer werd het een snelle ronde en was iedereen binnen anderhalf uur binnen. Na de standaard inspectie van de honden kregen de mushers en de honden rust. Dat was voor de mushers wel nodig, want nu konden ze zich voorbereiden op de feestavond met live muziek.

image15Deze dag was er na de dagelijkse prijsuitreiking het beloofde vragenuurtje met de dierenartsen.
Er werd veel informatie uitgewisseld en gediscussieerd over diverse zaken, waaronder:
Zo kwamen onder andere het belang van een goed gebit bij de hond en de mogelijke gevolgen van een harnas met een minder goede pasvorm aan bod. In 2017 zal er een publicatie verschijnen naar aanleiding van onderzoek dat momenteel wordt gedaan naar de verschillende typen harnassen en hun voor- en nadelen.
Ook werd er gesproken over het veel aanwezig zijn van diaree bij sledehonden. Een van de oorzaken hiervan kan stress zijn, omdat dit een verminderde functie geeft van het immuunsysteem van de hond. Goede voeding en supplementen zoals probiotica zijn belangrijk om diarree te voorkomen. Uiteraard is het belangrijk om supplementen eerst tijdens de trainingen uit te proberen alvorens ze tijdens een wedstrijd toe te dienen. Indien er toch diarree optreed is canikur of proplan de aanbevolen medicatie.
Het belang werd aangegeven van de toevoeging van elektrolyten voor het herstel bij wedstrijden in warm weer. Dit geldt met name voor de Siberische husky. Voor hounds is dit minder het geval aangezien deze een andere vachtstructuur hebben. Echter: bij een teveel aan elektrolyten kan er osmotische diarree ontstaan. Een lichaamstemperatuur van 40-45 graden Celsius kan dodelijk zijn voor honden. Koelen is dan uiteraard zeer van belang. Met name het koelen van de liezen kan tot een snel resultaat leiden.
Ook het belang van een goede voedingstoestand werd door een van de dierenartsen benadrukt. De hond dient zeker niet te dun te zijn, aangezien er dan ook geen vet om het hart aanwezig is, waardoor het risico op een acute dood aanzienlijk wordt vergroot.

Na dit vragenuurtje gingen een aantal mensen naar de Pub voor de live muziek. Wij hebben ervoor gekozen om in het hotel te blijven en samen met de dierenartsen en enkele mushers door te praten over wat er in het vragenuurtje naar voren kwam.

Dag 4: 28 februari
image16De laatste dag alweer van de ISSR 2016. De route zou gaan over 32 kilometer met een mix van bos, meren en alpine terrein. Deze etappe was vergelijkbaar met de trail van de eerste dag, alleen wat technischer en met opnieuw adembenemende uitzichten over het landschap.
Ook deze dag hadden de weergoden het goed met ons voor. De laatste musher kwam vandaag twee uur na de start weer binnen, zodat de wedstrijd rond half een afgelopen was.
De prijsuitreiking was om drie uur gepland. Voor iedere deelnemer was er in ieder geval een zak voer, een petje en een goodiebag, geleverd door onze eigen sponsor Fokker.

Tot slot
image17Het is voor wat de organisatie betreft een zeer geslaagd evenement geweest. Tijdens deze eerste editie is er veel geleerd en er wordt zeker over een vervolg nagedacht. Voor een eventuele 2e editie in 2017 wordt gekeken naar meer mogelijkheden voor caravans en campers en ook wil men proberen om voorafgaande aan de wedstrijd een trainingskamp te organiseren, zodat het ook voor teams die verder moeten reizen aantrekkelijk kan zijn. Een aparte sprintwedstrijd voor kleinere teams tijdens dit evenement wordt ook overwogen.

De volgende morgen hebben we na het ontbijt afscheid genomen van de organisatie, dierenartsen, deelnemers en aanhang en zijn we weer naar “huis” gegaan om daar de rest van onze vakantie met de honden te gaan doorbrengen. Maar dat is weer een ander verhaal!

image18Team YERMIKAY
Ton Wegman en
Erica van Eekeren

 

© 2016 Yermikay - website by Niek Wegman