Seizoen 2012-2013

2012-2013: MIJN EERSTE SPORTSEIZOEN !
image2

Net terug van de laatste training in april en lekker luierend in het voorjaarszonnetje begint m’n baas Erica te zeuren dat ik nu eindelijk eens m’n verhaal op papier moet zetten. “Want,” zegt ze: “het seizoen is voorbij en men is razend benieuwd naar je ervaringen en of je er voor gáát de komende jaren!”
Aangezien ik, zoals een husky betaamt, altijd héél goed naar m’n baas luister (ahum), zal ik nu mijn belevenissen als jaarling in de sport aan u vertellen!
Maar eerst zal ik me even voorstellen, dan weet u uit welk hout ik ben gesneden.
Mijn naam is Mishca. Ik ben geboren in november 2011 en sinds maart 2012 woonachtig in Barendrecht, waar ik het samen met m’n bazen Ton en Erica goed naar de zin heb. Zij hebben me het afgelopen jaar laten kennismaken met datgene waarvoor ik geboren schijn te zijn: de sledehondensport.
Die kennismaking begon bij het DASSC info-weekend in oktober vorig jaar. Argeloos als ik was, sprong ik op een vrijdagavond achterin de auto voor een leuke uitlaatbeurt. Althans dat dacht ik… Maar toen bleek die autorit een stuk langer te duren dan normaal en werd ik bij aankomst zo maar aan een ketting vastgelegd! Ik heb daar wel eens nare verhalen over gehoord, dus ik dacht: “Mijn baas wil zeker met vakantie” en bereidde me al voor op een eenzame nacht. Maar gelukkig, niets bleek minder waar. Zij zette een tent op en ik werd geacht bij haar in die tent te overnachten. Pfff, dat was aan mij niet besteed, want met mijn avontuurlijke karakter wilde ik wel eens ontdekken waar ik nou eigenlijk was beland. Dus ik greep mijn kans en sloop middenin de nacht de tent uit om de omgeving te verkennen. Daar liep ik dan, moederziel alleen op een groot veld tussen heel veel auto’s en caravans en ik voelde dat er iets stond te gebeuren de komende dagen. Toch niet helemaal op mijn gemak in deze onbekende en stille omgeving liep ik naar een schim die een lamp bij zich droeg. Het bleek m’n baas te zijn die wel héél erg blij was om mij hier te zien. “Ik dacht dat jij lekker lag te slapen?!” zei ik tegen haar en ging vervolgens weer mee de tent in om daar heerlijk opgekruld verder van m’n nachtrust te genieten.
De volgende ochtend werd ik wakker van een hels kabaal. Dit had ik nog nooit gehoord, maar toch klonk het me bekend in de oren. Eenmaal buiten zag ik overal om me heen vrienden die me luidkeels begroetten. Mijn voorgevoel was goed geweest: dit ging één groot feest worden!

 

image1Die zaterdag en zondag heb ik me prima vermaakt met m’n nieuwe vrienden en hun baasjes. Het was vooral erg gezellig bij Sandra Wildeman en haar moeder Suzan. Beide dagen kreeg ik een mooi rood harnas aan, waarmee ik m’n baas Erica op haar step door het bos mocht trekken. Ik moest wel even wennen aan die rare kreten die ze tegen me riep, zoals “gee” en “haw”. Maar al snel begreep ik dat ze daarmee bedoelde welke kant ik op moest. “Ach, laat haar maar roepen”, dacht ik: “ik ruik toch wel waar m’n vrienden hebben gelopen en ik ga gewoon m’n neus achterna!” Na dat weekend had ik de smaak te pakken en zo dacht m’n baas er ook over!
Dus volgden er in november twee toffe weekenden (Kuinderbos en Hardenberg) waar ik voor de step mocht trekken, deze keer samen met m’n nieuwe vriend Dico!
image3
Ik begon die uitstapjes steeds leuker te vinden en was dan ook blij verrast toen ik hoorde dat er bij ons in Barendrecht een puppy bij zou komen! Een vriendin waarmee ik voortaan niet alleen thuis samen kan stoeien en ravotten, maar waarmee ik vanaf volgend seizoen ook samen voor de step mag rennen, joepie!
En dit is ze: Kayleigh! Bijna net zo knap als ik, vindt u niet?!

image4Ze is als pup van 8 weken vanaf november bij ons komen wonen en mocht in december al mee naar het DASSC weekend in Zeewolde. Daar zat Kayleigh voor het eerst ook aan de stakeout (Ik heb gehoord dat jullie mensen die lange ketting waaraan we vastgemaakt worden zo noemen). Ze is best wel fotogeniek en poseerde er lustig op los. Dat weekend fluisterde ze me stiekem in dat ze een carrière als topmodel later niet ambieert. Dat parmantig rondlopen en poseren op shows is niet voor haar weggelegd weet ze al; rennen wil ze, zo hard mogelijk en het liefst in de sneeuw!
Tja, sneeuw…. Ik had daar de afgelopen maanden al flink over gefantaseerd. Hoe zou het voelen om in volle galop over zo’n zachte witte laag te snellen samen met m’n vrienden voor een slee?! Dat leek me een verademing na al dat geploeter in de Hollandse modder tot nu toe.
Ik begon iets te vermoeden op het moment dat er bij ons voor de deur een camper kwam te staan. Met de oren gespitst had ik m’n bazen met elkaar horen overleggen over de aanschaf daarvan, zodat een tent in de winterse kou niet meer gebruikt hoefde te worden. Winter? KOU?!?! Waar hadden ze het over?
Daar kwamen Kayleigh en ik al snel achter!
Terwijl m’n ogen en oren net een beetje tot rust begonnen te komen na een spectaculaire avondvoorstelling met heftig geknal en een heleboel gekleurde lichtjes aan de hemel, werd ik op vrijdagavond 4 januari aangenaam verrast met visite van de 3 G’s. Nee, dit is geen verspreking! Ik heb het niet over die 3 heren die Nederlandstalige liederen ten gehore brengen, maar over de dames Gimana! Zij gingen samen met hun baasje Sylvia Visbeen gezellig met ons mee in de camper voor, zoals later bleek, een trainingskamp in de sneeuw!
Na een lange reis met héél veel regen (bah, wat heb ik er een hékel aan om in de regen m’n ‘ding’ te moeten doen…) was het dan zover: in Maria Alm mocht ik voor het eerst het genot van verse sneeuw proeven! Wat een lol, ik kreeg er samen met Kayleigh en de 3 G’s geen genoeg van en we zongen en we sprongen en we waren zó blij! (zoiets had ik een maand eerder door puppymensen horen zingen voor een oude man met een baard, wat een raar volk zijn jullie mensen toch…) In Maria Alm ontmoette ik o.a. ook ene Roderick Glastra, Marcel en Felisa Plaisier en Carel en Gudrun v.d. Mortel, de baasjes van nog meer nieuwe vrienden en vriendinnen! Met z’n allen zijn we een dag later vanuit Maria Alm vertrokken naar St. Ulrich.

image5En daar ging het echte werk beginnen: eindelijk mocht ik voor de slee trekken, yeah! M’n baasjes bleken geregeld te hebben dat ik naast Feyenoord, een routinier in de sport mocht rennen. Ik voelde me vereerd met zo’n leermeester naast me, alleen jammer van die naam…
Baas Ton wilde ook graag een keertje sleeën, dus hebben we speciaal voor hem een rondje over het nog bijna lege stakeout terrein gerend.

image7Jammergenoeg raakte Feyenoord geblesseerd, waardoor ik een beetje bang werd dat ik de rest van de tijd in m’n uppie de slee moest gaan trekken. Dat zag ik eerlijk gezegd niet zo zitten als beginneling met een soort van weinig conditie… Alle baasjes bleken er gelukkig ook zo over te denken en Ynouk, Kiara en Nuna werden m’n redders in nood en nieuwe bondgenoten bij het trekken van de slee. Wat heb ik het naar m’n zin gehad met ze! Onze trainingsronde was er een van ongeveer 3 km. en na iedere training werden we beloond met een heerlijk eendagskuiken.
Jammie wat een delicatesse, om je poten bij af te likken… Dankjewel Marcel en Felisa!
image6Terwijl ik me tijdens de trainingen in het zweet werkte, werd puppy Kayleigh al een klein beetje voorbereid op het trekken van een slee…. En ook zij werd uiteraard beloond met wat lekkers!
Langzaam maar zeker werd het stakeout terrein drukker en drukker…. Uiteindelijk waren er wel 1000 kameraden die hier naartoe waren gekomen. Niet alleen om te trainen, maar ook voor het afsluitende spektakelstuk, namelijk een echte wedstrijd! Ik durfde er bijna niet aan te denken… zou ìk ook???
En jawel! Ik mocht ook meedoen in de Happy Dog klasse. Dat was aan mij wel besteed, want een ‘Happier Dog’ dan ik bestond er op dat moment niet. Samen met m’n trainingsmakkers heb ik de door ons inmiddels goed besnuffelde ronde van 3 km. zo snel mogelijk afgelegd. Ik was wel zwaar onder de indruk van alle profs die ik vooraf voorbij zag snellen. Wàt een gespierde torso’s en wàt een snelheid…
Na afloop waren Kayleigh en ik moe maar voldaan van alle indrukken die we die twee mooie weken hebben opgedaan. Van de terugreis hebben we dan ook niet veel meegekregen…

image8Niet lang daarna werden we alweer meegenomen in de camper; deze keer naar het EK in Haidmuhle.
De baasjes waren door Roderick Glastra gevraagd om hem daar te helpen bij zijn deelname. Voor Kayleigh en mij was dit een gezellig uitstapje als toeschouwer. We hebben daar onze vrienden van team Canis Polaris aangemoedigd met als resultaat een fantastische 3e plaats!

Bij thuiskomst uit Haidmuhle heb ik een paar weken rust nodig gehad om alles uit de sneeuwperiode te verwerken. Pffff, dat gaat je als jaarling niet in de koude vacht zitten!

Daarna ben ik weer met m’n baasje Erica aan het trainen gegaan, want het was nog lekker koud en we hadden er allebei nog flink zin in! Zo heb ik nog een paar keer getraind in de omgeving van Goedereede samen met Luna en Shadow van baasje Sandra Wildeman. Oude bekenden van me, want hen had ik al ontmoet bij het info-weekend van de DASSC.

image9Met Pasen zijn we afgereisd naar het zuiden des land; in Grashoek konden we vrijuit rennen en dollen bij Carel en Gudrun v.d. Mortel en op minicamping ’t Haasje. Daar heb ik twee mooie bostrainingen gehad samen met Kain en kon Kayleigh alles weer goed in de gaten houden aan de stakeout!

Het inmiddels niet meer zo kleine puppy Kayleigh is bijna niet meer te houden en zo mocht ze na één van mijn laatste trainingen (die ik met Hogan van baasje Nicolette Bazuin heb gelopen) ook een klein stukje trekken voor de step. Dat was samen met Brew, één van de vrienden van Canis Polaris. Ikzelf mocht het trainingseizoen op een gedenkwaardige wijze afsluiten, namelijk samen met Feyenoord, die inmiddels weer helemaal was hersteld!

Zo, u bent helemaal op de hoogte van mijn belevenissen en m’n baasje Erica is tevreden gesteld. Nu kan ik gelukkig weer snel de tuin in om me de komende zomer heerlijk te wentelen in de zon en alvast te fantaseren over de tijden die nog komen gaan!

image10

Met dank aan:
DICO en Mark Mom
LUNA & SHADOW en Sandra Wildeman
FEYENOORD & BREW en Roderick Glastra
NUNA, YNOUK & KIARA en Marcel & Felisa Plaisier
De 3 G’s: GENOA, GINGY en GIMBYA en Sylvia Visbeen
KAIN en Carel & Gudrun v.d. Mortel
HOGAN en Nicolette Bazuin

èn alle overige mensen die dit seizoen met raad en daad hebben klaargestaan om mij, Kayleigh en Ton & Erica nóg enthousiaster te maken voor de prachtige sledehondensport!
TOT HET VOLGENDE SEIZOEN!

image11

© 2016 Yermikay - website by Niek Wegman